خوش به حال کسانی که اجازه می‌دهند/ بلدند کلماتشان را بی‌محابا و شلاق‌وار به درو دیوار بکوبند و با تازیانه‌های جسورشان ذهن‌های بی‌رمق و وامانده و منفعل اطراف را، رام و آرام و مسخر خود سازند.

بی‌پروایی از خویشتنم آرزوست. 

/ 3 نظر / 26 بازدید
محبوبه

آرزوی من نیز[لبخند]

مریم

ولی سکوت خیلی قشنگ تره [گل]

نجوا

نوشتم از این آدم های طفلکی... که وقت هایی که بنا باشد یک سری از حرف های درونی تر را بزنند، جان میدهند. حتی دوستی به من میگفت: "باید با مقّاش حرف از دهن تو بیرون كشید!" :|